Toen ik 24 was, begon ik als stewardess bij de KLM. Een droombaan: de hele wereld over, nieuwe culturen, bijzondere bestemmingen. En na aankomst? Dan gingen we vaak nog even met de hele bemanning een drankje doen. Natafelen, lachen, verhalen delen. Met een beetje glitter en glamour in hotellobby’s, maar vooral heel veel gezelligheid.

Mijn favoriete drankje was gin-tonic. Geserveerd met ijs, een schijfje citroen en, heel stijlvol, zo’n klein citroenstampertje.

In diezelfde periode was ik op mezelf gaan wonen. Mijn moeder, altijd praktisch, vroeg of ze zegeltjes voor mij moest sparen bij de supermarkt. Voor ik het wist had ik een complete uitzet: handdoeken, Tupperwarebakjes… en dus ook een verzameling citroenstampertjes.

Fast forward: elf verhuizingen verder…

In al die jaren heb ik heel wat spullen losgelaten. Zelfs voordat ik professional organizer werd, was ik al best kritisch. Bij elke verhuizing ging er weer iets weg. Dingen die ik niet meer gebruikte of die niet meer bij me pasten.

Maar die citroenstampertjes? Die gingen altijd mee.

En eerlijk is eerlijk: het ging allang niet meer om het gebruik. Ik drink al jaren geen gin-tonic meer. Maar die stampertjes stonden voor iets anders; ze waren een klein tastbaar stukje van een tijd vol avontuur. Van mijn jonge jaren, de vrijheid, de verre bestemmingen. De gezelligheid met collega’s, het samen lachen na een lange vlucht. Eigenlijk droeg ik met die citroenstampertjes een herinnering met me mee.

En dus had ik elke keer weer een goede reden om ze te bewaren:
“Ze nemen geen ruimte in.”
“Misschien gebruik ik ze ooit weer.”
“Ze zijn van mama…”

Tot ik, na verhuizing nummer elf, ineens dacht:
Wat doe ik hier eigenlijk nog mee?

Dat was zo’n moment waarop ik moest glimlachen om mezelf. Want dit soort vragen stel ik ook aan de mensen die mijn hulp inroepen bij hun verhuizing:
“Heb je dit allang niet gebruikt? Mag het dan misschien weg?

Nou… deze hadden de 30 jaar ruimschoots gehaald

En toen kwam het inzicht:
ik hoef die herinneringen helemaal niet te bewaren in spullen.

Die mooie tijd, de glitter en glamour, de reizen, de gezelligheid zit in mij. Niet in citroenstampertjes. Dus ik besloot: practice what you preach, ze mogen gaan.

En natuurlijk kreeg dit verhaal nog een klein, ironisch staartje. Niet lang daarna moest ik vanwege maagklachten probiotica nemen: een poeder dat je moet oplossen in water. Maar, en dat is heel belangrijk, je mag het niet met een gewoon lepeltje roeren. Het moet met een plastic staafje.

Je raadt het al. Heel even dacht ik:
Had ik mijn citroenstampertjes nog maar…

Maar echt maar heel even 😉

Want dit is hoe ons brein werkt. Het is meester in het bedenken van redenen om iets te bewaren. Altijd is er wel een wat als. Maar als je daarnaar blijft luisteren, blijf je dingen meeslepen die je eigenlijk allang niet meer nodig hebt. Letterlijk, in mijn geval. Elf verhuizingen lang.

Dus nee, ik heb er geen spijt van dat ze weg zijn. Integendeel. Ze hebben hun werk gedaan. Niet als gebruiksvoorwerp, maar als brug naar een mooie periode in mijn leven.

En misschien is dat wel de echte les:
Sommige spullen bewaar je niet omdat je ze nodig hebt, maar omdat ze ergens voor staan.

En op een gegeven moment mag je jezelf de vraag stellen:
Heb ik dit nog nodig om die herinnering vast te houden?

Voor mij was het antwoord: nee. De herinnering blijft. De stampertjes mochten gaan. 😊

De citroenstampertjes die jaar na jaar meeverhuisden (en wat ik ervan leerde)

Wil je mijn hulp bij je verhuizing, kijk dan hier

Verhuisverhalen